زلزله

زلزله یکی از عوارض طبیعی محسوب می شود،که پیوسته در طول تاریخ باعث خرابی ها و از بین رفتن جان انسان های زیادی شده است،به تدریج با رشد علم و تکنولوژی به ویژه در بخش عمران بر مقاومت های سازه ای افزوده شد تا جایی که در کشور ژاپن به دلیل زلزله خیزی بسیار زمین به پیشرفت های زیادی دست یافتند و اکثر زلزله ها کمتر می توانند جان انسان ها را تهدید نمایند.هرچند هنوز پیش بینی زلزله به طور مشخص معین نشده است.زلزله بم از سه جهت قابل توجه است اولاز این بابت که همبستگی اجتماعی بالای مردم و احساس  همدردی آنان تا حدودی آلام آن را تسکین داد.دوم،از دست رفتن چندین هزار انسان بی گناه و مجروحیت جسمی و روانی تعداد زیادی از بازماندگان و معلولیت تعدادی از آنان که وظیفه بخش بهزیستی را در این بابت دوچندان می نماید.سوم،نگاهی جدی به برنامه ریزی و مدیریت بحران به عنوان یک عنوان یک ضرورت که در مولفه های مدیریت شهری باید به آن نگاه نمود.فاجعه زلزله بم را می توان در جهل سال اخیر در کشور ایران کم نظیر دانست.یکی از این جهت که منطقه با وجود قرارگیری به روی گسل غیرفعال بم،به یکباره بعد از چند صدسال فعال گردید و دوم بحث ضرورت مقاوم سازی بناهای موجود در شهرهای واقع در کمربند زلزله در کشور است.از نگاه برنامه ریزی شهری مهمترین مسئله بعد از زلزله بحث بازماندگان است و ضرورت بازسازی شهرهای زلزله زده که در این مواقع با استفاده از طرح های ضربتی می توان این امر را تسهیل نمود.در حال حاضر کشور ما از فقدان یک نظام برنامه ریزی پویای بعد از حادثه رنج می برد و این با توجه به وقوع چندین زلزله در سال های اخیر است که د زلزله سال 1369 رودبار با کمک (UNDP) و همکاری بنیاد مسکن یکسری مطالعاتی برای باز سازی صورت پذیرفت که حتی ضریب 2800 برای محاسبه ساخت و سازها بازتاب این امر بود.ولی این مطالعات پیگیری نشد و حتی در گزارشی که از رودباربعد از زلزله صورت گرفت بیش از 96%ساخت و سازها بدون رعایت ضرایب ایمنی بود.حتی در زلزله بم شاهد بودیم که نبود بسیاری از وسایل اولیه مانع نجات جان عده ای از هموطنان شد.علاوه بر آن به دلیل ازدحام و شلوغی و نبود مدیریت سلسله مراتبی و تقسیم کارشده و غالب شدن جو احساسات بر بازماندگان،امداد رسانی با مشکلات زیادی روبرو خواهد شد به همین سبب داشتن برنامه ریزی بحران برای کشور ایران یک ضرورت است که این روند را می باید در یک سیکل زمانی اجرا نمود.