ميكروب شناسي آب:
ميكروب شناسي آب:
• ويژگي هاي ميكروبي آب آشاميدني مبناي قضاوت در مورد تعيين قابليت شرب آبها از نقطه نظر بيولوژيكي قرار مي گيرد.
• اصولاً آبي كه به مصرف مي رسد، بايد از ميكروارگانيسم هاي بيماريزاي شناخته شده و باكتري هاي نشانگر عاري باشد.
• آب آشاميدني شبكه استريل نيست پس مي تواند حاوي ميكروب غيربيماريزا باشد.
شمارش كلي باكتري ها – توتال كانت (هتروتروفيک پليت کانت):
• آبهاي سالم ممكن است داراي تعداد زيادي باكتري باشند.
• آبهايي كه از لايه هاي گچي و آهكي عبور مي كنند، داراي باكتري هاي زيادتري مي باشند.
• به ندرت آب بدون ميكروب ديده شده است.
• ميكروب هائي كه به طور طبيعي در آب زندگي مي كنند، شامل كوكسي ها، باسيل ها و قارچ ها هستند.
• تغييرات فصلي در تعداد باكتري ها بسيار مؤثر است.
• معمولاً در اولين بارندگي پس از يك فصل خشك، تعداد باكتري ها در منابع زياد مي شود.
• دماي گرمخانه گذاري و مدت زمان و انتخاب نوع محيط كشت بر روي رشد ميكروب ها مؤثرند.
• آزمايش استاندارد بر روي محيط كشت پليت كانت آگار يا محيط هاي ديگر در مدت 24 ساعت در دماي 22درجه و 37درجه انجام مي گيرد.
• شمارش تعداد كل باكتري ها در 1 ml از نمونه بيان مي شود.
• اين ميكروب ها در 1 ml نبايد از 500 كلني در هر ميلي ليتر(CFU) بيشتر باشد. Colony Forming Unit))
• در استاندارد اروپا تعداد شمارش كل ميكروب ها 100 كلني در نظر گرفته شده است. در آمريكا 500 كلني در آب آشاميدني شبكه مي باشد.
• تعداد شمارش كلي ميكروب ها در استخر شنا حدود 200 كلني مي باشد.
• عاري بودن آب از ميكروب هاي بيماريزا مهم تر از تعداد زياد شمارش كلي ميكروب ها در آب است.
• آب بيمارستان ها و بخش سوختگي بايد داراي كمترين ميزان تعداد ميكروب ها باشد.
• تمام انواع آب به طور ثابتي حاوي ميكروارگانيسم هاي مختلفي است.
• اين ميكروارگانيسم ها از طريق منابع گوناگون وارد آب مي شوند.
• تخمين تعداد كلي آنها مي تواند اطلاعات مفيدي براي ارزيابي و نظارت بر كيفيت آب بدست دهد.
• شمارش كلي براي ارزيابي سالم بودن منابع آب زيرزميني و همچنان مؤثر بودن فرآيند تصفيه آب ضروري است.
• شمارش كلي نشانگر سالم و تميز بودن سيستم توزيع آب است.
• هر گونه افزايش در شمارش، زنگ خطري براي آلودگي شديد آب است و بايد سريعاً مورد بررسي و تحقيق قرار گيرد.
منطق كاربرد ارگانيسم هاي شاهد:
• آلودگي ميكروبي مي تواند از طريق آب منتقل شود. به اين دليل روش هاي آزمايش ميكروبي آب توسعه يافته است.
• آبي كه به مصرف مي رسد، بايد عاري از هر گونه آلودگي مدفوعي باشد.
• شناسائي ميكروب هاي بيماريزاي خطرناك در آب غيرضروري است.
• شناسائي ميكروارگانيسم هاي موجود در مدفوع، به عنوان شاخص ميکروبي در آب، روش مناسبي است.
• حضور برخي از ارگانيسم ها نشان دهنده وجود مواد مدفوعي در آب است.
• حضور ميكروب هاي مدفوعي نشان دهنده احتمال حضور ميكروب هاي بيماريزا در آب است.
• عدم حضور ميكروب هاي فاضلابي نشان دهنده عمل تصفيه و نگهداري مناسب شبكه توزيع است.
• آزمايش باكتريولوژيكي به عنوان حساس ترين آزمايش در تعيين تازگي و پتانسيل آلودگي معرفي شده است.
• از آنجا كه ممكن است آلودگي آب متناوب ايجاد گردد، لازم است كه نمونه آب به طور مكرر و متناوب آزمايش شود.
ارگانيسم هاي شاخص آلودگي مدفوعي آب:
• ارگانيسم هاي معمولي روده اي بيش از انواع بيماريزاي آن به عنوان شاخص مدفوعي پذيرفته شده است.
• شاخص هاي باكتريايي مي بايست به طور مطلوب و ايده آل احتمال حضور همه ميكروارگانيسم هاي بيماريزاها را مشخص كند.
• ارگانيسم هاي شاهد مي بايست به تعداد فراوان در مدفوع يافت شوند.
• ارگانيسم هاي شاهد در منابع ديگر به تعداد كم يا اصلاً وجود نداشته باشد.
• ارگانيسم هاي شاهد بايد به سادگي جدا شده و مشخص گرديده و نشان داده شود.
• ارگانيسم هاي شاهد نبايد قادر به افزايش و تكثير در آب باشد.
• ارگانيسم هاي شاهد مي بايست بيش از باكتري هاي بيماري زا در آب باقيمانده و در مقابل گندزداها مثل كلر مقاوم باشند.
• در عمل هر ميكروارگانيسمي نمي تواند مطابق اين معيار باشد.
• اولين ارگانيسم شاهد كليفرمها و كليفرمهاي مقاوم به حرارت هستند.
• دومين ارگانيسم شاهد استرپتوكوك هاي مدفوعي مي باشند.
• سومين ارگانيسم شاهد كلستريديومهاي احياءكننده سولفيت هستند.